Het lavendel huis – Arianna Saffier

Ik mocht deze historische roman als digitaal recensie-exemplaar ontvangen van de auteur. Daarvoor en ook voor de leuke attentie in mijn brievenbus wil ik haar bedanken.

Gegevens van het boek:

Titel: Het lavendelhuis
Auteur: Arianna Saffier
Ebook
ISBN: 9789403911700

Korte samenvatting:

Mireille reist naar de Provence met maar één doel: haar moeder overtuigen om terug te keren naar Nederland. Zelfs al liet haar moeder haar jaren geleden in de steek.

In Zuid-Frankrijk treft ze een zieke vrouw die zich hardnekkig vastklampt aan het leven dat ze daar heeft opgebouwd. Een moeder die meer vrede met het verleden lijkt te hebben dan Mireille zelf.

Tegen wil en dank raakt Mireille betrokken bij de zorg voor haar moeder en bij het draaiende houden van de vervallen lavendelhoeve. Ondertussen heeft Daniel Servain, een charmante dorpsgenoot, zijn zinnen gezet op het landgoed – tot ongenoegen van haar moeder. En wat schuilt er achter de dorpslegende rond het huis?

Mireille houdt graag alles onder controle. Maar niet elk risico laat zich doorrekenen. Terwijl ze probeert de hoeve overeind te houden, dringen de vragen zich op die ze zestien jaar heeft weggedrukt.

Een hedendaagse roman over vergeving, overgave en genade, in de gouden gloed van de zomerse Provence.

Wat vond ik ervan?:

We worden door Saffier meegenomen naar de lavendelvelden in de Provence.

Daar gaat Mireille haar moeder helpen. Zij heeft een chronische ziekte en alles lijkt wat te versloffen.

De auteur weet op een mooie beeldende manier ons mee te nemen naar het mooie Frankrijk. Ze weet de details zo uit te werken dat ik soms het gevoel heb dat ik zelf tussen de lavendel loop.

Echter heb ik ook een minpuntje; er wordt toch wel veel Frans gesproken. En ja, ik snap het want het speelt zich af in Frankrijk. Maar ik ben niet thuis in deze taal en dat maakt het soms wat moeilijkere. De ene keer legt de auteur middels een gedachte het Frans gesproken uit maar een andere keer ook niet, waardoor het voor mij dan bij gissen blijft. Wanneer ik alles moet gaan opzoeken, raakt voor mij de vaart uit het verhaal.

Mireille kan het nog steeds maar moeilijk verkroppen dat haar moeder jaren geleden hun gezin heft verlaten. Deze emotie komt geregeld terug in het verhaal. En van mij had ze eerder haar mond hierover mogen opentrekken. Ik merk dat ik iedere keer weer de hoop had dat het eindelijk ter sprake kwam. Door deze emoties zit er ook een bepaalde gelaagdheid in het verhaal. Rouw, pijn en vergeving nemen het voortouw. Waar ik eerst bang was dat dit het verhaal zwaar zou maken moet ik bekennen dat dit niet gebeurd is.

Echter mogen we ook genieten van een echte slowburn. En ik merk dat ik hiervan kan genieten. Buiten alle emoties om het aangetrokken voelen tot iemand en met deze emoties dealen maakt het verhaal ook wat luchtiger.

De persoonlijke groei van Mireille is er eentje die ik wel even wil benoemen. We leren haar kennen als een gesloten vrouw maar gaandeweg het verhaal glijdt dit pantser van haar af.